به فتح عمعق بخاری. سه

قصیده‌ی ناتمام التزام مور و موی

اگر موری سخن گوید، و گر مویی روان دارد

من آن مور سخن گویم، من آن مویم که جان دارد

تنم چون سایه‌ی موی است و دل چون دیده‌ی موران

زهجر غالیه مویی، که چون موران میان دارد

اگر مر آب و آتش را مکان ممکن بود مویی

من آن مویم که در توفان و در دوزخ مکان دارد

اگر با موی و با موری شبانروزی شوم همره

نه موی از من خبر یابد، نه مور از من نشان دارد

به چشم مور در گنجم، ز بس زاری و بس مستی

اگر خواهد مرا موری به چشم اندر نهان دارد

من آن مورم که از زاری مرا مویی بپوشاند

من آن مویم که از سستی کم از موری توان دارد

منم چون مور از اندوه از هر موی خون‌افشان

نه مویی کو گره گیرد، نه موری کو میان دارد

به یک جزو از هزاران جزو یک ذره نسنجم من

که از ارزیر و از آهن تن من استخوان دارد

فراق دوست بر عارض همی بنگاردم گویی

هر آن نقشی که روز باد روی آبدان دارد

ز خون دیدگان گه‌گه مخطط می‌کنم عارض

چنان پیراهن گلگون، که سال و مه کمان دارد

گه از عارض برافروزم هر آنچ اندر جگر دارم

گه از دیده فرو بارم هر آنچ اندر دهان دارد

خیال ترک من هر شب شبیخون آورد بر من

چو چشم خستگان چشمم همه شب خون فشان دارد

سحر گه چون خیال او مرا پیرایه بربندد

از آن گوهر که بوی مشک ورنگ ناردان دارد

مرا گوید: بخر ما را، اگر زر و گهر داری

گهر بستان از این چشمم، که زر سیم رخان دارد

از آن گوهر که من دارم درین دیده ندارد کس

مگر شمشیر گوهردار شاه خسروان دارد